Marikens blog

Karaoke Ruziesimulator

2011-08-21T01:34:00.000-07:00

Attentie, attentie! We staan NU op Noorderzon met de inmiddels roemruchte Karaoke Ruziesimulator, een project van kunstenares Katerine Hendricks waarvoor ik de teksten heb geschreven. Hieronder kun je in een artikel uit het Dagblad van het Noorden lezen wat het is, handig, hoef ik dat zelf niet te uit te leggen. De letters zijn wat klein zo, maar als je erop klikt krijg je het artikel groter.

Wat zo tof is, is niet alleen het idee en het hele project zelf, maar ook dat het werkt zoals we hadden gedacht en gehoopt. Iedereen kan het zo serieus nemen als hij of zij zelf wil. De een moet vooral lachen en heeft - alleen of samen - een bijzondere ervaring, de ander gaat er echt 'in', gooit alles eruit, en stapt daarna - zoals al in de aankondiging stond - geheel verkwikt weer het festivalterrein op.

Veel belangstelling reeds aan het begin van de avond

De verdere mogelijkheden van deze installatie zijn groot. We hebben nu zes ruzieopties, dat wil zeggen: filmpjes van verschillende partners, maar er is ook veel vraag naar andere conflictpartners, zoals buurman, werkgever, collega en politieambtenaar. Er kwam zelfs een verzoek tot virtueel ruzie maken met God. De karaoketeksten zijn gericht op volwassenen, maar tot onze verrassing blijkt dat ook veel kinderen staan te trappelen om gebruik van de simulator te maken. Dat kan nu nog niet, maar mijn handen jeuken om juist voor hen een programma te maken! Gooi alles er eens lekker uit naar je ouders, je irritante broertje of je juf, zonder dat iemand de boel onmiddellijk meent te moeten sussen!

Er is - niet tot onze grote verbazing - veel vraag naar een verkwikkende ruzie met "de puber".
.

White Honey-T-shirt!

2011-06-21T08:20:00.000-07:00

Als er een nieuwe schrijfperiode aanbreekt, moet het huis opgeruimd en schoon zijn. Opgeruimd en schoon volgens mijn eigen normen, die zijn gelukkig niet erg extreem, maar het moet wel. Onlangs was het weer zo ver. De bovenverdieping moest eraan geloven. Daar is weinig kastruimte, dus kleding die ik niet draag, moet weg. Dit om te grote bultvormingen en instortende kledingrekken te voorkomen.

Ik heb een twijfelgevallenkledingstukkendoos. Daarin stop ik de kledingstukken die nog een kans krijgen, maar dan moet ik ze het komende jaar wel minstens één keer missen, anders gaan ze alsnog genadeloos weg.
In deze doos bewaar ik ook een paar kledingstukken uit nostalgische overwegingen.
Het meest gekoesterde kledingstuk in die categorie was altijd mijn White Honey-T-shirt. White Honey was mijn favoriete band toen ik 13 jaar was, in 1979.
Dit is White Honey:

In die tijd droeg iedereen een 'Herman Brood and his Wild Romance'-shirt. Iedereen, behalve ik. Want ik had een White Honey-shirt. Die twee shirts waren afgezien van de bandnaam vrijwel hetzelfde, trouwens. Waarschijnlijk was er maar één bedrijf dat T-shirts bedrukte, en dat ene bedrijf had één soort letters en één model T-shirt. Wat een heerlijk overzichtelijke tijd was dat.

Maar vooral fijn aan die tijd was dat ik dertien was terwijl White Honey bestond. Juist tóén was er een sprankelende popcultuur in Groningen en de festivals vlogen je om de oren. White Honey was overal. En ik ook.

En juist dát beminde T-shirt was zoekgeraakt. Al vele jaren geleden. Ik heb niet veel bergruimte, zoals gezegd, en in zo'n geval is het snel duidelijk dat weg weg is. Ik had me erbij neergelegd. Life goes on immers, ook zonder White Honey-shirtje.
Tot eergisteren. Want wat bleek tijdens mijn laatste uitzoek-en-wegdoe-ronde? Weg was helemaal niet weg en 'life' hoefde niet 'on te go-en' zonder White Honey-shirt!
Toen ik een oud Black Uhuru-shirt uit de doos pakte en opnieuw wilde opvouwen, viel er iets onderuit: een klein zwart pakketje... hè? Wat? YEAH! Ik barstte natuurlijk spontaan in het zingen van 'Some kinda woman' uit.
Het T-shirt bleek nog perfect, zelfs de authentieke eindjaren-'70-geur zat er nog in. Die heb ik er toch maar even uitgewassen. En hier issie dan, helemaal fris en helemaal draagbaar anno 2011:

White Honey maakte veel indruk op mij, in 1979. De band is nog steeds een inspiratiebron. Of misschien niet eens zozeer de band of de muziek zélf, maar wel waar ze voor mij voor stonden. Het lijkt me moeilijk om een jeugdboek te schrijven waarin géén muzikanten voorkomen en géén popconcerten worden bezocht. Het hoort voor mij helemaal bij die leeftijd: uitgaan, muziek ontdekken, je eigen smaak vinden, de vrijheid proeven, kortom: steeds meer dingen doen die niets met je ouders te maken hebben en alles met jezelf.

Bonusverhaaltje:
En hoe leuk was het, toen ik afgelopen nieuwjaarsfeest in De Oosterpoort op de dansvloer Erwin Java tegenkwam, mijn vroegere White Honey-gitaarheld, die me vertelde dat hij mijn tekeningetje van hem* als 'foto' gebruikte op zijn Hyvespagina. Of dat wel mocht, van mij.
Hè, huh, wat?
JA! JA! JA!
Cool doen is er in zo'n geval nog steeds niet bij, ook al ben je inmiddels de twintig, de dertig, help, ook de veertig al gepasseerd. De dertienjarige laat zich niet zomaar uit jezelf verwijderen.

* Kijk voor het betreffende tekeningetje op mijn website bij 'Lijstjes' (onder 'favoriete kinderachtige verliefdheden').

Bonusfoto:

Erwin Java -White Honey. Rocking Berend Festival, 28 aug. 1979.
NB: De zéér oplettende kijker ziet dat Erwin hetzelfde T-shirt aan heeft als ik, maar dan wit, met zwarte letters. Je ziet delen van de W en de H tussen jas en sjaal.
NB2: En zie als bonus op de bonusfoto die prachtige camera!
.

Gepresenteerd en wel!

2011-01-23T07:54:00.001-08:00

Hier is het dan, mijn nieuwe boek 'Sokkenthee en chocola', gepresenteerd en wel. Het was de eerste keer dat ik eruit voorlas, en dat was natuurlijk spannend. Zal men - kinderen én volwassenen - geboeid blijven luisteren of ontstaat er een onrustig geschuifel?
HET GING GOED, zoals mag blijken uit de foto hier rechtsboven!

Heel veel chocola cadeau gekregen! Heerlijk, maar niet zo handig voor een verslaafde, die haar snoepneigingen eindelijk min of meer onder controle had. Volgende 8+-boek gaat 'onderbroekenkoek en wortelslaatjes' heten.

Ik zou graag willen zeggen dat het nog lang onrustig bleef in de Stoeldraaierstraat, maar dat was niet zo. Het duurde tot vijf uur en toen moest ik hup, alweer weg, naar de volgende activiteit.

Nieuwboeknieuwboeknieuwboek

2011-01-18T08:29:00.001-08:00

Er is een nieuw boek! Mijn eerste zogezegde 'achtplusser'. We gaan het a.s. donderdag (20 januari 2011) presenteren, in de Groningse Kinderboekwinkel (Stoeldraaierstraat 48). Kom effe kijken, om 16.00 uur, als je zin hebt!

Zo ziet het eruit, prachtig geïllustreerd als het is door Heleen Brulot. Leuk dat we de boreling presenteren op de plek waar ik Heleen heb 'gevonden', in de Groningse Kinderboekwinkel dus. Afgelopen voorjaar vroeg ik daar om raad. Ik had een goede - en uiteraard bij mij passende - illustrator nodig, en ben toen met een medewerkster door de kasten gaan snuffelen. En dit is het resultaat.

Raar toch, zo'n boek de wereld in brengen. Ik voel me altijd meer 'schrijver' dan 'theaterpersoon', behalve op dit soort momenten. Dan mis ik het theater. Wat ik zo mooi vind aan theater, is dat het volledig hier en nu is. Het 'doen' en de 'ontvangst' vinden tegelijkertijd plaats. Je speelt, er is interactie, je krijgt onmiddellijk wel of geen respons en KLAAR. Loslaten en verder. En je hebt na afloop niets in handen. Als je de voorstelling niet speelt, bestaat hij niet. Die 'afgebakende tijdelijkheid' heeft een grote charme, vind ik.

Als ik een boek schrijf, ziet het publiek het resultaat pas na lange tijd. En als ik na de presentatie naar huis ga, bestaat dat ding nog steeds. Iedereen kan het zomaar kopen, en zelfs lezen, zonder dat ik erbij ben! Ik wil erbij zijn!

Ik ben alweer een hele tijd ondergedompeld in een volgend boek. En nu moet ik me ineens weer verdiepen in iets van een hele tijd geleden! Hoe leuk ook, het is bevreemdend, zoals elke schrijver weet. Radio, boekpresentatie, interviews en weet ik veel wat er allemaal nog komt, hartstikke leuk natuurlijk, ben er ontzettend blij mee, maar het voelt zo.... zo láát. Kan dat niet gewoon metéén, wanneer ik nog aan het schrijven ben?

Hoe dan ook: de nieuweling is geboren, hij verkeert volgens mij in stralende gezondheid, de moeder maakt het naar omstandigheden ook redelijk en de kraamvisite is a.s. donderdag. Wees van harte welkom!

P.S. Heel raar, ik had de afgelopen dagen twee radio-interviews, en ineens wilde ik bij de andere microfoon zitten. Radiopresentator wil ik worden. Is het een bevlieging? Het lijkt me echt geweldig leuk!

In between books

2010-11-11T02:52:00.000-08:00

Ik ben in between books. IBB is een schimmige periode, waarin je een boek af hebt, maar er nog niet los van bent, zodat je niet aan het volgende kunt beginnen, hoe het ook staat te trappelen. Je moet jezelf eerst leegmaken en opnieuw opladen.
IBB is ook de tijd waarnaartoe alle klusjes worden doorgeschoven die niets met schrijven te maken hebben: 'Dat doe ik straks wel, eerst dit boek af.' Ik weet nu alleen niet meer wat die klusjes waren, en als ik het onverhoopt wel weet, heb ik weinig zin in ze.
Ondertussen heb ik al wel een groot deel van mijn huis opgeruimd en geboend, is een deel van de vloer wegens houtworm vervangen, met alle gevolgen van dien (o.a. kasten uitruimen en opnieuw - beter en leger - inrichten), mijmer ik over een prentenboek en ben ik aan het lezen geslagen.
Ik doe dus best veel.
Maar het voelt als niet-genoeg. Het voelt alsof ik aan het lummelen ben.
Want er kan altijd meer.
Zoals de administratie doen en de post verwerken.
Ik heb een fantastisch functionerend administratiesysteem: alles wat binnenkomt gooi ik op een grote bult. Pas als de stapel omvalt, ga ik de boel sorteren, weggooien en in mappen stoppen. En hup, weg stapel. Ik hoef me zo hooguit twee á drie keer per jaar in de saaie post te verdiepen.

Het enige probleem met dit systeem is dat het moment waarop de bult valt niet altijd het moment is waarop ik zin heb om de boel uit te zoeken. Waterschapsbelasting, energierekeningen, verzekeringspapieren: het is niet de boeiendste materie.

Bij het zien van de foto denk je misschien dat de stapel nog niet is gevallen, maar dat is hij wel degelijk. Ik heb hem alleen weer even rechtop gezet. Zogenaamd voor de foto. Maar eigenlijk omdat ik er dan nog onderuit kan.

Zal ik dan maar?
Of toch maar verder lezen in 'Gebroken soep' van Jenny Valentine?
.

Schrijflamlendigheid

2010-10-15T08:47:00.001-07:00

Als je liefdesverdriet hebt, zijn bankjes met gelukkige, zoenende stelletjes erop niet te verdragen, dat weet iedereen. Minder bekend is het fenomeen dat je moeilijk goede boeken kunt lezen, als je last hebt van schrijflamlendigheid. Tenminste, dat geldt voor míj.
Schrijflamlendigheid is helemaal geen drama, ook al heeft het lang geduurd voor ik dat inzag. Het is een periodiek verschijnsel, dat gewoon wil zeggen dat 'het' even op is.
Even, niet voor altijd.
Je moet opnieuw opladen. Het is frustrerend, want ik WIL zo graag, maar het gaat niet.
Lekker bijlezen dan maar, zou je denken. Dat doen vast veel schrijvers. Maar mij lukt het niet. Juist nu niet! Goede boeken maken me alleen maar schrijflamlendiger, want ze lijken te zeggen: sliep-uut! dit ga jij dus nooit meer doen. (N.B. Dat 'uut' in 'sliepuut' wijst waarschijnlijk op mijn Drentse jeugd, maar 'sliepuit' klinkt me echt te raar in de oren.)

Gelukkig zijn sommige boeken daarboven verheven. Sommige boeken vind ik zo goed, dat ik ze altijd kan lezen. Ik denk dat dat komt omdat ik dat niveau van mezelf niet hoef te halen. Dat is heel rustgevend.
Hier een voorbeeld van zo'n boek:

Uit: Kikker en Pad, van Arnold Lobel.

Zeer aan te raden bij schrijflamlendigheid en andere neerslachtige gevoelens. Gelukkig nog altijd verkrijgbaar, onlangs weer opnieuw uitgegeven!
Roald Dahl is ook zo'n schrijver die ik altijd kan hebben. Zijn kinderboeken bedoel ik, alhoewel ik zijn verhalen voor volwassenen eigenlijk nog beter vind.

Ik zie trouwens ineens dat ik - onbewust - niet de meest vrolijke bladzijden uit Kikker en Pad heb uitgezocht! Hm. Misschien heeft het ermee te maken dat er gauw weer een boek van mij de wereld in zal gaan. Zoals Pad zich hierboven voelt, dat gevoel vreest misschien wel elke schrijver, op zijn minst een béétje.

Hé! Dankzij deze blog is mijn schrijflamlendigheid even wat afgenomen, merk ik.
Ziezo.
Nu nog alle bankjes weg.
.

Kinderboekenbal 2010

2010-10-06T04:14:00.000-07:00

Een merkwaardig fenomeen waarover ik me al tijden verbaas: schrijvers dansen niet. Waarom toch niet? Het verschijnsel werd gisteren, op het Kinderboekenbal, weer eens volop aangetoond. Zelfs kinderboekenschrijvers dansen niet, terwijl ze in veel opzichten wat losser en vlotter zijn - gemiddeld genomen - dan grotemensenboekenschrijvers. Voor de stelling omtrent 'losser en vlotter' heb ik overigens geen harde bewijzen, het is maar een 'gevoel', als ik zo om me heen kijk, in de boekenwereld.
Het is zelfs nog gekker: grotemensenboekenschrijvers dansen vaker dan kinderboekenschrijvers. Dat weet ik, want ik heb er ooit een paar gezien, met eigen ogen, op het grotemensenboekenbal. Of zou het zijn dat ze vaker dronken worden dan kinderboekenschrijvers? Op het Kinderboekenbal is niemand dronken. En wie waagt zich nuchter op de dansvloer? Ik dus. En collega/vriendin Loes Hazelaar. En af en toe nog een paar mensen. Mannen! Geen schrijvers natuurlijk, maar partners van schrijvers. Er waren zelfs meer mannen op de dansvloer dan vrouwen, wie beleeft dàt ooit? Op een gegeven moment wel drie, tegen slechts één à twee vrouwen.
Dit moment was trouwens meteen het hoogtepunt, qua bezettingsgraad van de dansvloer.

De vraag is nu: waarom blijven ze het feestje toch zo hardnekkig een 'bal' noemen? Op een bal danst men. Het zou dus beter Kinderboekenpraatfeest kunnen heten.

Het zaalprogramma was gelukkig leuk, dit jaar, met o.m. een gaaf optreden van Mirjam Oldenhave. Over vorig jaar - dit was mijn eerste keer - hoorde ik in de wandelgangen uiterst slechte commentaren gefluisterd worden.

Loes en ik in de zaal, voor het programma begon:

En nog maar een keer Loes en ik:

En na afloop met 'oud'-schrijfgenootje Niki Smit op de foto, altijd leuk, vlak voordat ze naar de tram sprintte:

Het blikjesbesluit

2010-09-26T05:14:00.000-07:00

O, nee hè, daar komt ze weer. Daar zit ze weer. Daar kijkt ze weer. Daar miauwt ze weer. Daar volgt ze me weer.

Zoals elke schrijver weet, is de grootste stoorzender tijdens het schrijven een klein kind of een kat. Ik heb geen kind, wel een kat. Mijn poes is een gemakkelijk, lief, gezellig, zelfstandig en niet-neurotisch beest. Behalve als het om 'blikje' gaat.
Toen ik haar kreeg, zo'n acht jaar geleden, besloot ik streng te zijn: ze krijgt blikje om 17.00 uur. Punt.
Dat 'punt' schoof al snel naar voren, tot aan 13.30 uur, want ik ben natuurlijk een watje. Maar daar lag de grens! 13.30 uur! Verder ga ik niet. Waar moet het anders eindigen?
Jarenlang hield ik dit vol, ik smokkelde hooguit een kwartier. En ik was trots op mezelf. Ik, een heuse voet-bij-stuk-houder!
Maar o, dat gezeur.
Mijn beste, meest heldere schrijftijd is van ca. 10.00 uur tot 14.00 uur, soms tot 15.00 uur. Daarbinnen valt hoe dan ook altijd het gewraakte tijdstip 13.30.
Om 12.30 uur begint het zeuren. Soms. Meestal eerder.
Maar je moet natuurlijk voet bij stuk houden, anders dan... anders dan... dan loopt alles in het honderd. Toch? Dan verschuift het tijdstip steeds verder naar voren en dan...
Eh, tja, wat dan, eigenlijk?
Vanmiddag besloot ik zomaar ineens dat het genoeg was.
Waar kwam dat vandaan? Geen idee. Ik geloof niet zo in het nemen van besluiten. Besluiten nemen jóú, als je er klaar voor bent.
Ik was klaar.
Het besluit dat mij nam was:

Vanaf nu krijgt Poes blikje wanneer ze wil.

Zie haar op een voorheen ongeoorloofd tijdstip - 12.40 uur! - lekker eten:

Wat een bevrijding! Kilo's verbeten vasthoudendheid en verkramping vallen van me af. Ik voel me verderlicht, en als ik deze blog niet aan het schrijven was, danste ik nu door het huis.
Sinds het blikjesbesluit lig ik aldoor in een deuk, om mezelf en die absurde neiging om 'de dingen' in de hand te willen houden. Waarom moeten ze in een hand gehouden? En waarom in die van mij? Mijn kat heeft al lang aangetoond prima voor zichzelf te zorgen, ze bepaalt altijd zelf hoeveel brokjes ze eet en is nooit te dik. Waar bemoei ik me mee?

Ik weet: het blikjestijdstip zal vanaf nu gaan verschuiven naar het moment dat ik opsta.
Nou èn, dat het blikjestijdstip vanaf nu gaat verschuiven naar het moment dat ik opsta?
Waar heb ik me in vredesnaam al die jaren zo druk om gemaakt? Me laten stressen en afleiden en irriteren tot aan het bevrijdende 13.30 uur?
Nu is er altijd bevrijdheid. Ik verheug me op al die heerlijke, productieve schrijfuren, zónder poezengezeur.
.

Cary en George: de ontdekking

2010-09-06T00:55:00.001-07:00

Als je je verdrietig voelt en rot, moet je niet in een hoekje gaan zitten zielig zijn, zoals ik vroeger dacht, nee, je kunt beter leuke dingen doen. Je voelt je dan evengoed nog verdrietig en rot, maar je doet tenminste leuke dingen. Bijvoorbeeld:
- zonnebrillen kopen
- dansen op een gaaf dansfeest
- naar de film
- afspreken met vrienden
Bij voorkeur meerdere opties tegelijkertijd.
Zo belandde ik gisteren, zondag dus, om 12.10 uur - bijna direct na een dansfeest zaterdag - met twee vriendinnen in de bioscoop, bij de film North by Northwest, van Alfred Hitchcock. Wat een mooie, grappige film is dat toch! En het viel me meteen weer eens op hoe het met het huwelijk tussen spanning en humor is gesteld: het werkt niet. Je zit bij deze film nooit op het puntje van de stoel, ook al zou dat gezien het script heel goed gekund hebben.
We vermoedden dat dat voor een groot deel door hoofdrolspeler Cary Grant veroorzaakt wordt.
Ook zitten er veel onbedoeld (?) grappige dingen in de film. Het leukst vind ik de bushalte. Cary reist met de bus naar een afgelegen locatie - waar even later de beroemde sproeivliegtuigscène zal plaatsvinden - en stapt uit op een kale vlakte. Enkel dorre akkers, zo ver als het oog reikt, in alle richtingen (prachtige beelden!). Bij de bushalte wacht hij op de afspraak die hij meent te hebben. Niks aan de hand, zou je denken. Maar... wat doet die bushalte daar in vredesnaam, in de middle of absolutely nowhere? Weet de buschauffeur anders soms niet waar hij moet stoppen?

Na afloop, tijdens de koffie, deed ik een spectaculaire ontdekking. Kijk eerst maar eens naar de volgende foto, genomen van de wand van bioscoopcafé Images:

Ik zal maar verklappen waar het om gaat, want de foto is helaas niet al te duidelijk:
George Clooney is een volle reïncarnatie van Cary Grant! Niemand zal het meer kunnen of willen ontkennen, na het zien van de volgende inzooms van het vorige plaatje:

Misschien denk je dat het niet kan, omdat de twee (ook) tegelijkertijd hebben geleefd. Maar niemand kent de mysterieuze wegen van de ziel. Misschien gaat hij wel bij leven al in kleine stukjes over naar de ander. Het staat hoe dan ook vast dat er sprake is van dezelfde persoon. Ze lijken niet alleen fysiek idioot veel op elkaar - gezicht, postuur, houding -, maar vooral ook hebben ze exact dezelfde uitstraling van stoere manlijkheid en lichtvoetige charme, met net genoeg onhandigheid om niet gelikt en glad te zijn, maar juist nog onweerstaanbaarder.

Je snapt: na deze ontdekking was ik behoorlijk opgefleurd. We dronken nog een kop koffie en gingen naar de volgende film.

Naschrift: ha, ik zie ineens dat hun initialen dezelfde letters bevatten, maar dan in omgekeerde volgorde. Als er nú nog iemand twijfelt...

Uitmarkt diepteinterview

2010-08-29T06:53:00.001-07:00

Met Klaas Lintermans op de Uitmarkt in Amsterdam, gisteren, in de Kinderboekensalon, tijdens een diepteinterview over Kiek.

Niemand kent mijn boek beter dan ik, natuurlijk. Toch? Eh... ik wist niet eens op alle vragen een antwoord. Heel gek. Je zou van minder de trillebibbers krijgen.
Toch kijk ik op deze foto nog tamelijk relaxed. Het was ook heel leuk, hoor.
Met dank aan medekinderboekenschrijver Ellen Stoop - die na mij aan de mooie beurt was voor voorlezen en een interview - voor het nemen van de foto's.
Ik zag ook nog Jaap Robben en Benjamin Leroy, die spannend vertelden over hun boek 'De zuurtjes.' Nog niet gelezen, maar dat ga ik zeker doen. Prachtige illustraties!

Naschrift: het duurde even voordat ik begreep dat het niet zo gek is, dat ik niet alle kennis over 'Kiek' paraat had. Ik zat ondergedompeld in de laatste fase van een nieuw boek. Al het andere wordt in zo'n geval tijdelijk wazig.
.

Gekke liedjes

2010-08-21T06:43:00.000-07:00

.... maar hij gelooft niet in háár!

Liedjes waren mijn eerste liefde, op schrijfgebied. Ik heb lang gedacht dat mijn enthousiasme voor liedjes op 26-jarige leeftijd uit de lucht kwam vallen, toen ik ineens een musicalfilmpje maakte, maar dat was niet zo. Ik hield me daarvoor ook altijd al met liedjes bezig. Ik luisterde en verbaasde me. Vooral de relatie tussen de 'ik' en de 'jij' vond - en vind - ik vaak fascinerend.

We zijn geneigd om met de 'ik' mee te leven, vooral als er liefdesleed wordt bezongen. Maar... is die 'ik' wel zo aardig als hij/zij zich presenteert? Heeft hij wel gelijk, met zijn klachten?

Een vroeg voorbeeld, dat ik me nog altijd herinner, was het liedje 'Zeg maar niets meer' van André Hazes. Ik was een puber, toen dat liedje een hit was. Het gaat zo:

"Dit is de laatste keer
Ik weet: jij kijkt nu op me neer (nee, dat is natuurlijk niet aardig van 'jij'. En we geloven op dit punt nog in de goedheid van 'ik')
Maar straks als het beter gaat
Hoop ik dat je voor me staat
Maar dan zie ik jou niet meer staan
En zeg dat je beter kunt gaan
Jij zei: ik blijf je trouw
(En nu komt-ie:)
Ik heb nooit geloofd in jou!"

Nou zeg! Ik kan me wel voorstellen dat ze is weggegaan! Hij heeft nooit in haar geloofd! Hoe zou dat zijn, een relatie met zo'n vreselijk niet-steundend, wantrouwig persoon? Ik zou ook mijn biezen pakken.
En met terugwerkende kracht vind ik in het hele liedje de 'ik' niet meer zo aardig. Lees het nog maar eens terug, met deze informatie in je hoofd. Erg bedenkelijk, allemaal...

Nog zoiets:

Vanmorgen werd ik wakker met een liedje in mijn hoofd. Dat heb ik wel vaker. Dit keer was het 'Kiss and say goodbye', van The Manhattans. De twee hoofdpersonen uit het liedje, de ik en de jij, hebben al een tijdje een overspelige affaire, maar nu is het tijd om afscheid te nemen, vindt de man, die de vrouw daarover toezingt. Hoe pijnlijk het ook is, maar ja, ze hebben beiden nu eenmaal 'banden' en 'verplichtingen':
I've got ties and so do you
I guess this is the thing to do.
Wat goed van hem, denk je dan. Oké, hij is overspelig geweest, dat kan gebeuren, maar nu gaat hij weer het rechte pad op.
Maar... waarom gunt hij dat rechte pad dan niet aan zijn (ex-)minnares?
Want meteen hierna blijkt dat hij voor háár hoopt - hij zegt het bij wijze van troost - dat ze een andere man zal tegenkomen: Maybe you'll meet another guy.
Niet treuren, je komt vast wel weer iemand tegen!
Huh?
Maar zij had toch óók een vaste relatie met een ander? Wil hij nu dat ze wéér overspelig wordt? Met wéér iemand anders? Waarom, in 's hemelsnaam?
Hierover blijf ik lang piekeren. Misschien heeft ze meer seks nodig dan haar man haar kan geven. Misschien is ze verslaafd aan de spanning van het vreemdgaan. Of misschien heeft de tekstschrijver even niet opgelet, in zijn blijdschap om het vinden van nóg een fijn rijmwoord: ha, ik heb het! Guy! (hij had er veel nodig, op 'ai', voor dit lied.)

Vreemde relaties. In gekke liedjes. Een mooie bron van verwondering.
.

Eerst soppen, dan schrijven

2010-06-14T08:45:00.000-07:00

Wanneer ik de onverbiddelijke aandrang voel om te gaan opruimen en schoonmaken voordat ik denk te kunnen gaan schrijven, is het zeker: er komt een lange, intense schrijfperiode aan. Mijn hersens zijn zich aan het klaarstomen en daarvoor moet de ruimte om me heen eerst aangepakt.

Vandaag gebeurde het. Het zat er al een tijdje aan te komen, maar ik moest eerst nog voorstellingen spelen, les geven en allerhande klussen, groot en klein, afmaken. Maar nu was het zover: Ik Sloeg Aan Het Soppen!

Mijn kamer is er klaar voor, mijn hersens zijn er klaar voor, alles is er klaar voor... daar ga ik dan! Hiernaast zie je de Gesopte Ruimte. Ik heb grote zin om erin te duiken! In mijn boek-in-wording, bedoel ik. Spannend is het, altijd weer. Gaat het lukken zoals ik het wil? Het ís er allemaal al, maar komt het eruit?

Sinterklaas

2010-05-01T06:26:00.001-07:00

Helemaal het verkeerde seizoen voor dit bericht, maar dat maakt niet uit!

Erg gelachen gisteren, op de Koninginnedag-rommelmarkt in Zuidhorn. We vonden een boek met prenten uit oude kinderboeken. Ik kon het natuurlijk niet laten liggen voor die ene euro, want het staat boordevol met grappige tekeningen. Deze hieronder gaf ons de slappe lach, vooral natuurlijk omdat hij bloedserieus bedoeld is:Sinterklaas en zijn kornuit Zwarte Piet als heuse kinderontvoerders, die zich niet laten vermurwen door smekende handjes en betraande oogjes!
Dat krijg je d'rvan, als je stout bent.

Leuk om aan de hand van dit soort prenten te zien hoe de ideeën over opvoeding en wat 'pedagogisch verantwoord' is, veranderen.

Bijzondere foto(collage)

2010-03-21T04:17:00.001-07:00

Gisteren kreeg ik de mooie 'inspiring new books'-brochure toegestuurd van het Nederlands Literair Productie- en Vertalingenfonds. Deze brochure is onderdeel van een campagne om tien geselecteerde Nederlandse en Vlaamde jeugdboeken extra onder de aandacht te brengen bij buitenlandse uitgevers, o.a. op de boekenbeurs van Bologna komende week.
Wij, de auteurs, moesten daarin iets schrijven over wat ons had geïnspireeerd tot het boek. Deze inspiratiebron werd vervolgens gevat in een foto.

Mijn belangrijkste inspiratiebronnen voor Kiek zijn meisjes van veertien. En de meisjes van veertien die ik het beste ken, zijn ikzelf en mijn vriendinnen van toen, met al onze dromen, ondernemingsdrift, geheimen en onversneden emoties. Zo ontstond deze bijzondere collagefoto, gemaakt door Andy Huysmans: links zie je mij en mijn vriendinnen als veertienjarigen, rechts sta ik dertig jaar later, nu dus, met twee pubermeisjes van nu.

http://www.andyhuysmans.be/

Mooie dag

2010-03-15T08:02:00.001-07:00

Gisteren in Rotterdam geweest met mijn 'oude' schrijfgroep. Altijd ontzettend leuk, vrolijk, inspirerend en hartverwarmend, die bijeenkomsten. En nuttig, want ik kreeg goede feedback op een verhaal dat ik net heb geschreven.
We kwamen erachter dat we elkaar dit jaar tien jaar kennen! Help, tien jaar al! In september 2000 begonnen we met ons klasje 'Kinderboeken schrijven', bij Scriptplus. Hoeveel papier zouden we de wereld ondertussen hebben gekost, dat wil zeggen: al onze boeken, met al hun oplagen, tesamen? Ahum. Maar het is het waard! Vind ik!
Er ontstonden nieuwe plannen, voor nóg meer boeken. Ook iets van ons samen.
Hm, misschien moeten we bij voorbaat maar vast een paar bomen planten, want het wordt vast heel goed.

Hier zie je 'ons': Ben Slingenberg, Mariken Jongman, Niki Smit, Jacobina Kunnen en Maaike Fluitsma.
Heerlijke dag. Ik wieg nog wat na op de golfjes.

.

Bijzonder interview!

2010-02-02T01:28:00.000-08:00

De jongste interviewer! Isa is 7 jaar en heeft mij onlangs aan een diepgaand vraaggesprek onderworpen, met als doel: spreekbeurt. Knap! Ze wil zelf ook schrijver worden en dat gaat haar beslist lukken, volgens mij!

Met Pim Wiersinga en Carolina Trujillo op de Dag van het Debuut (januari 2010), georganiseerd door Scriptplus. Er was prosecco, dus dat werd allerlaatste trein naar huis, met natuurlijk een dikke vertraging, waarna de fietsenstalling dicht was en ik nog een half uur moest lopen, door de sneeuw. Om 3.30 uur thuis. Het was een grappige dag!

Het schrijfjaar 2009

2009-12-31T07:14:00.000-08:00

Het was een mooi schrijfjaar, 2009. Eén van de bijzonderste gebeurtenissen was mijn trip naar New York, in april, waar ik was uitgenodigd door het PEN World Voices Festival, een ongelooflijk gaaf literair festival, met schrijvers van over de hele wereld. Hieronder zie je mij, onhandig en relaxed tegelijk, zittend in een panel tussen de Neil Gaiman, schrijver van o.a. Coraline, en Shaun Tan, illustrator/schrijver van De aankomst en het recentelijk in het Nederlands verschenen Verhalen uit een verre voorstad. Héél erg leuke vent, die Shaun, we hebben een aantal zeer aangename praatuurtjes doorgebracht. Neil vast ook hoor, die indruk wekte hij wel, maar hij heeft zo'n supersterstatus in Amerika, dat je daar als gewonerik nauwelijks contact mee krijgt.
Er waren meer panels en gelegenheden waarin/-bij ik iets deed, maar deze vond ik het leukst:

Dit alles was naar aanleiding van de verschijning van Rits, mijn eerste jeugdboek, in Amerika. Kijk, wat een leuk omslag!

Wat doet die Clint Eastwoord hier nu weer? Niets, maar ik moest aan hem denken - zie ook mijn eerste blog - en je kunt nooit genoeg plaatjes van Clint hebben.

Wat was er verder nog bijzonder, dit jaar? Een heleboel!

Ik heb in 2009 alleen geen tijd meer om daar uitgebreid over door te mijmeren. Misschien lukt het begin volgend jaar nog. Ik ben dol op lijstjes en terugblikken.

Hoe dan ook heb ik het schrijfjaar 2009 uitermate bevredigend afgesloten, want ik ben goed op dreef met mijn volgende jeugdboek. Ik besloot om even kerstvakantie te nemen, dat is goed voor mij zowel als voor het verhaal. Het (en ik) kan dan even rustig gisten, want net als bij oliebollenbeslag is dat nodig.

Maar ja, schrijven is niet alleen mijn werk, het is ook wat ik het liefste doe. Dus wat gebeurt er als ik vrij ben? Inderdaad: ik ga schrijven. Er lag nog het begin van een 8+verhaal in de 'kast', waarin ik eerder was vastgelopen, waarna ik het had weggelegd. Nu zag ik heel helder hoe het anders moest en verder kon. Leuk tussendoortje! Ik dacht: ik geef mezelf van kerst tot oudjaar om uit te zoeken of het verhaal levensvatbaar is.

Nu is het oudjaar, en voor mijn gevoel is het hartstikke levensvatbaar. Joepie! Ik ben al aardig ver, zelfs. Ben benieuwd of het ook écht gaat lukken, ik hoop het, want ik vind het voor de afwisseling heel erg leuk, om voor 8+ te schrijven.

Er is maar weinig fijner dan je te begraven in een verhaal. Zeker nu, tijdens die donkere eind-decemberdagen. Jammer dan het morgen januari is.

Ergste woord van 2009

2009-12-06T02:42:00.000-08:00

2009 is nog niet ten einde, er kan nog van alles gebeuren, toch is het tijd om al melding te maken van 'Het ergste woord van 2009 volgens Mariken'.
In de vaste december-verkiezingsrubriek van Onze Taal noemt tot mijn verbazing niemand van de ondervraagden 'mijn' ergste woord. Men maakt zich vooral druk om het woord 'kopvoddentaks', terwijl dat toch best grappig gevonden is. Maar ja, daar gaat het natuurlijk niet om, bij mooie en lelijke woorden, dat snap ik. Het gaat om de lading. En die is kloterig in dat geval, dat is helemaal waar.

Hier komt-ie dan.
Ergste woord:
Allesje
Zoals het - steeds vaker, help!! - in liefdesverklaringen wordt gebruikt. Het duikt ineens overal op. "Hij is mijn allesje". Of zelfs: "me allessie", als men er een extra koddige en liefkozende draai aan wil geven.
"Bobbelientje, mijn wit-met-roze dwergpoedel, is echt m'n allesje." [sneu hoor!]
"Mijn vriendin Cherry is - snifsnif - echt me allessie. Whèh! Cherry, je bent echt me allessie. Wil je met me trouwen?"
Het is niet leuk om steeds ineen te krimpen, bij een woord. Waarom is dat woord zo bloedirritant? Het irriteert me zo erg, dat ik daar niet eens over wil nadenken. Soms wil je alleen maar boos zijn.

Merkwaardigste taalverschijnsel:
De mysterieuze verdwijning van de 'wederkerendheid' in wederkerende werkwoorden. Het rukt op, vooral met 'zich herinneren', maar ook andere werkwoorden moeten eraan geloven.
"Ik herinner die plaat niet, stond die op 1?"
Nog gekker wordt het in zinnen als deze: "Toen realiseerden we dat het slecht ging met oma." Arme oma, met zulke nare kleinkinderen!
Gelukkig - zwaar sarcasme - wordt het gemis aan wederkerendheid enigszins gecompenseerd door de spontane 'verwederkering' van beseffen. Dat gebeurde in de tweede helft van de jaren '90, en het verschijnsel heeft [zich] inmiddels warm genesteld in het taalbewustzijn van de natie. Des te vervelender dat ik nog altijd licht ineenkrimp als ik het iemand hoor gebruiken, of het zie staan in een artikel. Sommige zaken wennen nooit, besef ik (me) (WHAAH!).

Ik ben blijkbaar nogal negatief ingesteld, want het mooiste woord van 2009 kan ik zo snel niet bedenken. Wordt misschien vervolgd.

Hm, wat zal ik hier eens voor een foto bij plakken? Ha, ik weet het al. Als we toch met lijstjes en verkiezingen bezig zijn:

Favoriete wetenschapper van 2009:
Frans de Waal (zie vaag op foto linksonder in de hoek). Hij gaf onlangs een lezing in Groningen en ik, joepie, zat in het publiek. Dat was omdat bij hem op schoot gaan zittten de lezing misschien te veel bemoeilijkt zou hebben. Ik vind hem echt geweldig.

Favoriete visje van 2009:
Het gemaskerde kogelvisje. Gespot in de Rode Zee. Alleen al voor dit visje zou er ik weer naartoe gaan. Wat een leukerdje (om te zien, verder ken ik hem niet)!

Onweerstaanbare aantrekkingskracht?

2009-11-21T03:34:00.000-08:00

Ook in Egypte is Kiek een groot succes. Bij de katten wel te verstaan. Mijn reisgenote had haar exemplaar nog niet uit haar tas gehaald, of er stormde al een poes op af, die zich erbovenop wierp.

Ik zit te mijmeren over de Koreaanse vertaling van Rits. Op de voorkant van het boek - zie hieronder - zien we een leuke tekening van een jongen en meisje onder water, in een - zo te zien - zwembad: het water is helder, en we zien streepjes, wat natuurlijk tegeltjes zijn. Niets aan de hand, zou je denken. Een zwembad, natuurlijk, dat kan.

Ja, alleen: in Rits komt helemaal geen zwembad voor. Rits en Rietje zwemmen altijd in een meertje!

Zouden ze per ongeluk een ander boek vertaald hebben? Het is lastig te controleren.

Ik kan geen waterdichte verklaring bedenken, maar de vergissing heeft vast iets te maken met verwantschap tussen het Nederlandse woord 'poel' (plas; ondiep, stilstaand water) en het Engelse 'pool'. Ze hebben het boek misschien vanuit het Nederlands vertaald met de Engelse vertaling als hulpmiddel erbij. En daar is met alle verschillende woordenboeken in de hand vast iets mis gegaan.

Of... wie heeft er een betere verklaring?

Er zijn wel meer tekeningetjes in het boek die ik niet kan plaatsen. Als ik inmiddels beter snapte hoe ik die na het scannen kon bewerken, dan zou ik ze even laten zien. Misschien later (pfff, technische dingen zijn niet aan mij besteed).

Raar hoor, zo'n vertaling waar je helemaal niets van kunt lezen. Ze kunnen er wel een carnavalsboek van hebben gemaakt, of een boek over mensen met vreemde hobby's. Wie zal het zeggen?

Een raadselachtig pakje!

2009-11-11T06:46:00.000-08:00

Crazy! Vannacht kwam ik thuis van vakantie en vond een raadselachtig pakje van Lemniscaat, mijn uitgeverij.

Ik wist het pakje uiteindelijk open te krijgen en haalde er drie exemplaren uit van een boek boordevol mysterieuze tekens. Nader onderzoek toonde aan - het duurde effe voor ik het doorhad - dat het de Koreaanse vertaling van mijn eerste jeugdboek Rits was! Supergrappig!

Heb ik dit bedacht? Knap hoor:

Erg leuk gedaan, met geinige tekeningetjes die door het boek dwarrelen. Een heuse aanrader voor iedereen die het Koreaans machtig is. En mocht je die taal niet zo goed beheersen, dan lees je gewoon de Nederlandse versie. Or the English one.

2009-11-01T07:27:00.000-08:00

Wauw, vrijdag een supertoffe recensie in de Volkskrant. Ik was er beduusd van! Ik flapperde helemaal!
En wat blijkt: ik leef in een Volkskrant-omgeving. Ik werd de hele dag gebeld, ge-sms't en gemaild door vrienden, familie, bekenden en medekinderboekenschrijvers, want iedereen had het gelezen. Heel gezellig, erg feestelijk!
Bij de lokale radio, OOG, hadden ze de recensie ook gezien en ik werd meteen uitgenodigd om 's middags op de radio over Kiek te vertellen. Ik voelde me één dag helemaal beroemd.
Misschien kun je hem lezen, als je hem hieronder aanklikt. Anders kun je, in geval van heftige interesse, naar mijn website gaan, daar zal ik hem binnenkort ook even op plaatsen.

Dit was trouwens het tweede exemplaar. Het eerste was meteen al bemodderd, omdat de poes eroverheen was gelopen. Als ze er niet bovenop gaat zitten (zie eerder bericht) stampt ze er wel overheen. Haha, maakt je meteen weer nuchter! Lekker belangrijk, allemaal!

.

Kinderboekenmarkt Den Haag 2009

2009-10-19T03:42:00.000-07:00

Gisteren was er weer Kinderboekenmarkt in Den Haag! Altijd leuk, druk en gezellig. En natuurlijk vol aangename ontmoetingen met collega-schrijvers en aanverwante types. Hieronder zie je mij met "100% Niki Smit"! Ik ken Niki sinds 2000, toen we samen in een klasje onze eerste schreden zetten in kinderboekenschrijfland en elkaar onze (mis)baksels lieten lezen. Zoiets schept een band, voor eeuwig en altijd! Ik vind het zo leuk en bijzonder aan Niki dat ze volledig samen lijkt te vallen met haar boeken, ze is net zo mooi, vrolijk, grappig en speels! Kijk maar op haar weblog: http://www.nikismit.web-log.nl/

En hieronder sta ik met vriendin Loes Hazelaar, ook kinderboekenschrijver, achter haar toffe boeken:

Loes en ik hebben elkaar een paar jaar geleden ontmoet, op een open dag bij Scriptplus in Amsterdam, waar ik schrijfles geef, en waarvoor wij beiden manuscriptbeoordelingen maken. Soms heb je een instant-klik met iemand, heel bijzonder, je kent het vast wel, en dat was dus het leuke geval met ons! Sinsdien mailen we, bellen we en zien we elkaar geregeld, ook al wonen we niet bij elkaar om de (Achter)hoek. Op haar website kun je meer over haar vinden: http://loeshazelaar.nl/ Daar zou ik zeker eens gaan kijken!

Loes en ik zijn altijd leuke plannetjes aan het uitbroeden. Daarover hopelijk over een tijdje meer.

'Drift' in première

2009-10-19T03:28:00.000-07:00

Afgelopen vrijdag (16 oktober 2009) ging 'Drift' in première, het stuk dat ik schreef voor Theater De Steeg! Ik had een foto willen nemen van de acteurs (Bas de Bruijn en Eva Smid) in het decor, maar Eva rende er meteen vandoor, naar verluidt niet omdat ik eraan kwam met mijn camera, maar omdat ze elders in het land nog een voorstelling moest spelen. Hier ikzelf dus maar weer, na afloop pratend met Dominic van Vree, nog heel even de artistiek leider van De Steeg (tot dinsdag) en Philippien Bos, vriendin (tevens maker van mooie dingen, waarover later vast nog meer).

.

Mooie recensie!

2009-10-02T09:38:00.000-07:00

Ik kreeg vandaag een mooie recensie van mijn nieuwe jeugdboek 'Kiek', in het Dagblad van het Noorden! Zie ergens onder de kont van de kat.

Voor een recensie-citaat zonder kat erop: kijk op mijn website. Klik op boektitels en dan op Kiek.
.

Kinderboekenschrijversuitje juni 2009

2009-09-30T13:51:00.000-07:00

Met andere, héél leuke kinderboekenschrijvers! In Delft.

Van links naar rechts: Niki Smit, Jacobina Kunnen, Mariken Jongman, Ben Slingenberg, Maaike Fluitsma.

New York april 2009

2009-09-30T13:32:00.000-07:00

In april 2009 was ik in New York, uitgenodigd door PEN's World Voices Festival, heel stoer. Nog stoerder was dat ik eindelijk met Grote Held Clint Eastwood op de foto kon. Hij had in hetzelfde theater opgetreden als ik. Zie het bewijs linksboven mijn hoofd!

Zal ik ooit dichterbij hem komen dan dit?
.

Boekenbal 2009

2009-09-30T13:21:00.000-07:00

Ik was voor het eerst op het boekenbal, samen met collega-schrijver en vriendin Rita Spijker.