Het blikjesbesluit

O, nee hè, daar komt ze weer. Daar zit ze weer. Daar kijkt ze weer. Daar miauwt ze weer. Daar volgt ze me weer.

Zoals elke schrijver weet, is de grootste stoorzender tijdens het schrijven een klein kind of een kat. Ik heb geen kind, wel een kat. Mijn poes is een gemakkelijk, lief, gezellig, zelfstandig en niet-neurotisch beest. Behalve als het om 'blikje' gaat.
Toen ik haar kreeg, zo'n acht jaar geleden, besloot ik streng te zijn: ze krijgt blikje om 17.00 uur. Punt.
Dat 'punt' schoof al snel naar voren, tot aan 13.30 uur, want ik ben natuurlijk een watje. Maar daar lag de grens! 13.30 uur! Verder ga ik niet. Waar moet het anders eindigen?
Jarenlang hield ik dit vol, ik smokkelde hooguit een kwartier. En ik was trots op mezelf. Ik, een heuse voet-bij-stuk-houder!
Maar o, dat gezeur.
Mijn beste, meest heldere schrijftijd is van ca. 10.00 uur tot 14.00 uur, soms tot 15.00 uur. Daarbinnen valt hoe dan ook altijd het gewraakte tijdstip 13.30.
Om 12.30 uur begint het zeuren. Soms. Meestal eerder.
Maar je moet natuurlijk voet bij stuk houden, anders dan... anders dan... dan loopt alles in het honderd. Toch? Dan verschuift het tijdstip steeds verder naar voren en dan...
Eh, tja, wat dan, eigenlijk?
Vanmiddag besloot ik zomaar ineens dat het genoeg was.
Waar kwam dat vandaan? Geen idee. Ik geloof niet zo in het nemen van besluiten. Besluiten nemen jóú, als je er klaar voor bent.
Ik was klaar.
Het besluit dat mij nam was:

Vanaf nu krijgt Poes blikje wanneer ze wil.

Zie haar op een voorheen ongeoorloofd tijdstip - 12.40 uur! - lekker eten:

Wat een bevrijding! Kilo's verbeten vasthoudendheid en verkramping vallen van me af. Ik voel me verderlicht, en als ik deze blog niet aan het schrijven was, danste ik nu door het huis.
Sinds het blikjesbesluit lig ik aldoor in een deuk, om mezelf en die absurde neiging om 'de dingen' in de hand te willen houden. Waarom moeten ze in een hand gehouden? En waarom in die van mij? Mijn kat heeft al lang aangetoond prima voor zichzelf te zorgen, ze bepaalt altijd zelf hoeveel brokjes ze eet en is nooit te dik. Waar bemoei ik me mee?

Ik weet: het blikjestijdstip zal vanaf nu gaan verschuiven naar het moment dat ik opsta.
Nou èn, dat het blikjestijdstip vanaf nu gaat verschuiven naar het moment dat ik opsta?
Waar heb ik me in vredesnaam al die jaren zo druk om gemaakt? Me laten stressen en afleiden en irriteren tot aan het bevrijdende 13.30 uur?
Nu is er altijd bevrijdheid. Ik verheug me op al die heerlijke, productieve schrijfuren, zónder poezengezeur.
.

Onweerstaanbare aantrekkingskracht?

Ook in Egypte is Kiek een groot succes. Bij de katten wel te verstaan. Mijn reisgenote had haar exemplaar nog niet uit haar tas gehaald, of er stormde al een poes op af, die zich erbovenop wierp.

.

..

.

Ik zit te mijmeren over de Koreaanse vertaling van Rits. Op de voorkant van het boek - zie hieronder - zien we een leuke tekening van een jongen en meisje onder water, in een - zo te zien - zwembad: het water is helder, en we zien streepjes, wat natuurlijk tegeltjes zijn. Niets aan de hand, zou je denken. Een zwembad, natuurlijk, dat kan.

Ja, alleen: in Rits komt helemaal geen zwembad voor. Rits en Rietje zwemmen altijd in een meertje!

Zouden ze per ongeluk een ander boek vertaald hebben? Het is lastig te controleren.

.

Ik kan geen waterdichte verklaring bedenken, maar de vergissing heeft vast iets te maken met verwantschap tussen het Nederlandse woord 'poel' (plas; ondiep, stilstaand water) en het Engelse 'pool'. Ze hebben het boek misschien vanuit het Nederlands vertaald met de Engelse vertaling als hulpmiddel erbij. En daar is met alle verschillende woordenboeken in de hand vast iets mis gegaan.

Of... wie heeft er een betere verklaring?

Er zijn wel meer tekeningetjes in het boek die ik niet kan plaatsen. Als ik inmiddels beter snapte hoe ik die na het scannen kon bewerken, dan zou ik ze even laten zien. Misschien later (pfff, technische dingen zijn niet aan mij besteed).

Raar hoor, zo'n vertaling waar je helemaal niets van kunt lezen. Ze kunnen er wel een carnavalsboek van hebben gemaakt, of een boek over mensen met vreemde hobby's. Wie zal het zeggen?

.

Wauw, vrijdag een supertoffe recensie in de Volkskrant. Ik was er beduusd van! Ik flapperde helemaal!
En wat blijkt: ik leef in een Volkskrant-omgeving. Ik werd de hele dag gebeld, ge-sms't en gemaild door vrienden, familie, bekenden en medekinderboekenschrijvers, want iedereen had het gelezen. Heel gezellig, erg feestelijk!
Bij de lokale radio, OOG, hadden ze de recensie ook gezien en ik werd meteen uitgenodigd om 's middags op de radio over Kiek te vertellen. Ik voelde me één dag helemaal beroemd.
Misschien kun je hem lezen, als je hem hieronder aanklikt. Anders kun je, in geval van heftige interesse, naar mijn website gaan, daar zal ik hem binnenkort ook even op plaatsen.

Dit was trouwens het tweede exemplaar. Het eerste was meteen al bemodderd, omdat de poes eroverheen was gelopen. Als ze er niet bovenop gaat zitten (zie eerder bericht) stampt ze er wel overheen. Haha, maakt je meteen weer nuchter! Lekker belangrijk, allemaal!

.

Mooie recensie!

Ik kreeg vandaag een mooie recensie van mijn nieuwe jeugdboek 'Kiek', in het Dagblad van het Noorden! Zie ergens onder de kont van de kat.

Voor een recensie-citaat zonder kat erop: kijk op mijn website. Klik op boektitels en dan op Kiek.
.